17 de jan de 2006

Crónicas marinas I - Pegadas de mar

Dende a fiestra desta casa na que estou dende o ano novo non se ve o mar. Coido ca el tanto lle ten. Neste pobo costeiro, o mar vese por todas partes. Ainda cando non se pode ollar, como na fiestra desta casa.

Pode ser que o nome confunda un pouco. Pero en realidade, non deixa de cumprir unha lei non escrita na zona que di que os pobos levan ou nomes relixiosos ou nomes propagandísticos sobre as vantaxes turísticas que ofrecen. Así, temos -por unha banda- a Santa Teresita (do que falo), San Bernardo, San Clemente del Tuyú ou Santa Clara; e -pola outra- Las Toninas, Mar Azul, Aguas Verdes, Mar de las Pampas, Las gaviotas, Costa del Este, Mar del Plata, Pinamar, Miramar, Valeria del Mar e moito máis mar mesturado co que veña por caso. A excepción foi a do señor Carlos Gesell que ben se ve que foi pouco devoto ou moi vanidoso porque bautizou ao seu pobo Villa Gesell... o que acá chamamos un home "autorreferencial".

Pero volvendo a Santa Teresita e ainda que no seu nome o mar non teña lugar, o pobo non podería ter nacido noutro recuncho deste enorme país. Leva na costa case 60 anos e o Atlántico xa imprimiu a sua pegada en todo: dende o ar salado e húmido que se respira ata algo no carácter da xente do lugar.

Cóntame o meu home, que chegou ao pobo con sete anos e marchou con 18 para estudar en Bos Aires, que as persoas case nunca quedan na vila. Viven un tempo, fan algúns cartos co turismo e marchan, cun movemento semellante ao do océano na praia cando a marea empurrao ou o chama.

Tamen por conta do Atlántico e a praia, este é un lugar que vibra catro meses e agarda os outros oito. Dende decembro ata marzo, os turistas chegan como o vento, con forza e sen reparar en nada. A vila leva días preparándose para iso porque o diñeiro que eles deixen no verán será todo o que haxa para vivir ata o vindeiro tempo de vacacións.

Así as casas foron pintadas e arranxadas, as tendas semellan ateigadas dos produtos para mercar, e as persoas do pobo están listas para traballar todolos días, todo o día, sen parar ata que o otono traia o silencio. Con todo, para os que tamén vimos en inverno, cando a vila está valeira, hai un xeito case esquizoide que a xente de acá ten cos turistas: necesítanos e tamén os detestan. Tamén niso semellanme ao mar que recibe aos homes cos seus brazos de auga e, de cando en vez, non os deixa voltar máis. Logo, cuspe os corpos inchados e mordidos coma quen tira o corazón dunha cereixa cando a carne se desfixo na boca.

Nós vimos moitas veces no ano. Case sempre no inverno, cando as casas lucen sen vergonza a pintura manchada e as pegadas do óxido que a sal do Atlántico comeu. Nese tempo de autenticidade, so quedan os homes e mulleres que viven acá, as tendas pechadas, as casas valeiras, os hoteis durmindo, o silencio, o vento, a areia húmida, a praia deserta. E o mar. Claro.

12 comentários:

Nemeth disse...

Xa nos tardagan as súas historias, torredebabel!
Ese ar esquizoide existe en todos os lugares turísticos. Eu teño vivido en Canarias en pasa. En Compostela está a comezar a pasar...
Quere o peixe e non mollar os pés, os cartos vs a autenticidade e a tranquilidade da cotiniedade...

unha aperta fresquiña dende o inverno boreal :D

Marinha de Allegue disse...

Sorpresa e ledicia ao poder lerte de novo. As vilas con Mar teñen unha maxia especial e un cheiro característico de vida e saúde. Boa estancia na vila e mellores intres de divertimento cos teus.
Un beijo de salitre.
:)

Veloso disse...

Alégrome de atoparte de novo, Torredebabel. Gústame moito como describes o pobo mariñeiro en inverno. De todos modos, disfruta do teu verán. Unha aperta dende o frío peninsular.

satine disse...

Eu sería incapaz de vivir lonxe do mar, preciso do seu arrullo para porme en marcha cada día. Aqui nesta costa a que chaman da morte, o mar é motivo de ledicias e desgustos, pero tennos enganchados as súas mareas para sempre.
Bicos grandes.

sara jess disse...

qué ben que volvas ás andadas!

nenodanorita disse...

Que ganiñas tiña de lerte de novo, e que ganiñas me entran de volver a esa terra...

Laurindinha disse...

Que bonito este relato...
Comprendo o que contas (aínda que estea da outra banda do océano) porque a miña vila tamén ten unha relación parecida co turismo (aínda que a presenza del sexa moito menor): sóame familiar iso de amar e de detestar ós turistas... É curioso, por exemplo, o nome co que os denominamos(especialmente ós de Madrid): jodechinchos (os chinchos son xurelos). Bicos

TXARI disse...

os que respiramos do atlántico, levamos uma impronta que nos auto-referEncia alá onde o circundemos...A-T-L-Á-N-T-I-C-O-

ohqtordv disse...

non devezo polo mar.

encántanme, porén, esas vilas turísticas cando bate o vento frío e as praias están desertas.

en setembro, de regreso da península valdés, estiven en las grutas. era desolador e fermoso.

non coñezo santa teresita. por esa zona estiven poucas veces. o meu sitio de pequeno era valeria del mar. fermoso. o sitio e mais as lembranzas.

viches "balnearios"? a túa historia fíxome lembrar ese documental alucinóxeno.

un bico grande, torredebabel. aproveita as vacacións. aquí quédanos ben tempo para iso e, polo menos, podemos imaxinalas contigo.

Artipractor disse...

Que suerte tienes al poder ir cuando la ciudad goza de más vida, sin ruido, solo con el ruido de las olas que te balancean.

torredebabel disse...

gracias a todos vos polos comentarios que, hoxe, no día do meu cumpreanos, son agasallos dos mellores que teño apañado!
Ainda que vivo nunha cidade á que chegan millóns de turistas ao ano, eu non sabía que todolos lugares turísticos vivian deste xeito o asunto. Eu, vese ben que no vivo nun barrio moi turístico, sempre alégrome cos turistas. Seguramente, non tería tan boa idea se eles pasaran pola porta da miña casa todolos día, todo o día...
Apertas a todos vostedes e moitas gracias polas visitas e as palabras!!

Marinha de Allegue disse...

PARABENSSSSS Linda!!!.
Unha aperta.
:)