24 de jul de 2006

Santiago e a miña patria

"Creo que as nacións hoxe non son territoriais e definidas. Somos arco irís, o touciño entrefrebado. Son o que cada un quere que sexan. Antes, as identidades, por exemplo lingüisticas estaban moi claras. Ou falabas español ou inglés ou francés ou galego... Agora, falamos varias.... e cantas máis mellor. Se eu falo inglés, son un pouco inglés, se me río cun senegalés, son un pouco senegalés. Igual que a identidade lingüística é xa persoal –que linguas falo- a identidade nacional, tamén é algo persoal. ¿Nacionalidad? Terrícola. Nacionalidade? As miñas fillas. Nacionalidade? A miña muller".
Afonso V.Monxardin

7 comentários:

David disse...

Feliz día da Galiza! :D

Jan disse...

Fermosa patria, moi fermosa! Un bico moi forte. e unha apreta. e felicidades para o teu pequeno!

Marinha de Allegue disse...

Feliz Día da Patria na compaña dos teus!!!.

Unha aperta grande e forte para ti e un beijo moi agarimoso para Santi no día da súa onomástica.

:)

Laurindinha disse...

Que tal o día da Patria por Arxentina? Eu estiven en Santiago, coma sempre, na praza da Quintana e na Carballeira de San Lourenzo.
Que neniño tan bonito tes... agardo que fose un fantástico día da Patria para os tres, e que así sexan moitos máis. Bicos!!!

TXARI disse...

nom posso se nom firmar íntegramnete o que dis...pero o que son sono e nom podo deijar de selo...

Supervivinte disse...

Os anacos de terra cambian. A xente permanece.

Un tremor pode parti-la terra en dous, pero o sorriso dun meniño pode facer treme-lo mundo dun xeito que nada pode.

Ao final está claro, e é todo o contrario ó que dicían na Guerra Civil (aquilo de "sen Deus, Patria nen Amo"), pois o meu Deus é a miña xente, a miña Patria é o curruncho que comparto con eles, e o meu Amo é o agarimo que nos une.

Penso eu.

torredebabel disse...

Graciñas polas vosas palabras e tamén por formar parte da miña patria. Movil, non xeográfica senón emocional, fermosa e espallada.